Baby Bag

ამ მეთოდით ჩვეულებრივი იმერული ყველისგან დელიკატესის მიღება შეგვიძლია - ანა მიქაძე-ჩიკვაიძის რჩევები

ამ მეთოდით ჩვეულებრივი იმერული ყველისგან დელიკატესის მიღება შეგვიძლია - ანა მიქაძე-ჩიკვაიძის რჩევები

ქართული ყველის მწარმოებელთა ასოციაციის თავმჯდომარემ ანა მიქაძე-ჩიკვაიძემ ფერშეცვლილი ყველის შენახვის წესებზე ისაუბრა:

„როდესაც ყველს უკვე შეუყვითლდა კანი, მე ამას არ ჩავთვლიდი ყველის გაფუჭებად. პირიქით, ამ კანს კიდევ უფრო გავაძლიერებდი, გავამხნევებდი ამ პროცესს. ჰაერზე დავდებდი ყველს და დავიწყებდი მის მოქერქებას. შეიძლება თაფლიც გადამესვა, ცივ ამინდში გარეთ გამეტანა, მერე ისევ შემომეტანა სითბოში. ​ყველი საზიანო იქნება, თუ ზედმეტი ობი წამოვა მასზე, ობი, რომლის რაგვარობაც არ ვიცით.“

ანა მიქაძე-ჩიკვაიძემ იმერული ყველისგან დელიკატესის მიღების ხრიკიც გაგვაცნო:

„ყველს, რომელიც არის მოწყენილი და კანზე მეწეპება, გადავბანდი, ცოტა ძმარსაც დავამატებდი, რომ საშუალება არ მიმეცა ბაქტერიების გამრავლებისთვის. თუ მინდა, რომ ყველი მოვაქერქო და ჩვეულებრივი იმერული ყველისგან ტრადიციულად მოქერქილი ყველი მივიღო, ყველს დავტოვებდი ჰაერზე, ოღონდ მიკროკლიმატს გავუკეთებდი. იმისთვის, რომ ქერქიანი ყველი მივიღო კონტეინერში ვასხამ ჩვეულებრივ წყალს, დაბლა ჩავდებ ჩვეულებრივ ხის საჭრელ დაფას, რომელსაც პერიოდულად ცეცხლზე გამოვწვავ, ყველს პერიოდულად ვწმენდ ზეთით და ძმრით. ჩ​ვეულებრივი იმერული ყველისგან შეგვიძლია მივიღოთ დელიკატესი. ჩემი ღრმა რწმენით, ყველი არ ფუჭდება, უბრალოდ ის ერთი მდგომარეობიდან მეორეში გადადის.“

„თუ ყველი ვიყიდეთ და მლაშე აღმოჩნდა, ჯამში ჩავასხათ ერთი ლიტრა წყალი, ჩავდოთ ყველი, ზედაპირი დავფაროთ, დავამატოთ ძმარი და ცოტა შაქარი. მეორე დღეს მარილი დასამატებელი გექნებათ,“- აღნიშნულ საკითხზე ანა მიქაძე-ჩიკვაიძემ ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის გადაცემაში „დილა მშვიდობისა საქართველო“ ისაუბრა.

წყარო: ​„დილა მშვიდობისა საქართველო“



არ დაგავიწყდეთ !!!

Momsedu.ge-მ თქვენთვის, ქალებისთვის შექმნა ახალი სივრცე, სადაც ყველაზე მცოდნე დედები იყრიან თავს. ჯგუფის დასახელებაც სწორედ ასეა - „მცოდნე დედების ჯგუფი“, რომლის საშუალებით დედები ერთმანეთს საკუთარ გამოცდილებას გაუზიარებენ. (ჯგუფში გასაწევრიანებლად ნახეთ ბმული - „მცოდნე დედების ჯგუფი“)

„ერბო არის ერთადერთი ცხიმი, რომელიც უფრო უკეთესი ხდება გაცხელების დროს და მეტ სასარგებლო...
​ქართული რძის პროდუქტების მკვლევარმა ანა მიქაძემ ერბოს სასარგებლო თვისებების შესახებ ისაუბრა:„ერთადერთი კუთხეა სამეგრელო, სადაც კარაქს და ერბოს დიდ პატივს არ სცემენ. ამ პროდუქტებს საერთოდ არ იყენებდნე...

შეიძლება დაინტერესდეთ

„მთელი ცხოვრება რასაც არ უნდა მიაღწიო, დაუფიქრებლად გავცვლიდი 70-იანი წლების ქუთაისის რომელიმე თოვლიან ახალ წელზე,“- თეა გვასალია

„მთელი ცხოვრება რასაც არ უნდა მიაღწიო, დაუფიქრებლად გავცვლიდი 70-იანი წლების ქუთაისის რომელიმე თოვლიან ახალ წელზე,“- თეა გვასალია

ყოფილმა ტელეწამყვანმა თეა გვასალიამ სოციალურ ქსელში პოსტი გამოაქვეყნა, რომელშიც ბავშვობაში ქუთაისში გატარებულ საახალწლო არდადეგებს და იქ გატარებულ საოცარ დღეებს იხსენებს:

„არ მახსოვს, რამდენ ხანს გრძელდებოდა ჩვენს დროს საახალწლო არდადეგები, ალბათ ათი დღე ან ორი კვირა, მაგარამ ის კი მახსოვს, 1 სექტემბრიდან რომ ველოდებოდით და დღეებს ვითვლიდით. მაშინ, ახლანდელისგან განსხვავებით, დრო ძლივს მიიზლაზნებოდა და როდის-როდის დგებოდა ის ბედნიერი დღე, მშობელთა კრებიდან დაბრუნებული დედაჩვენის აღმზრდელობით ხასიათის „სპიჩის“ შემდეგ, ქუთაისში გასამგზავრებელ მზადებას რომ ვიწყებდით. რაღა დროსია, მაგრამ ახლა ვბრაზობ, რატომ გვევალებოდა საუკეთესო ნიშნებზე სწავლა და რატომ ითვლებოდა ყოველი ოთხიანი სამშობლოსა და ოჯახის ღალატად. ხომ შეიძლებოდა ეთქვათ, კარგი შვილო, გასაგებია რომ არ გესმის და არც გაინტერესებს ეს ტექნიკური საგნები, მაშინ ჰუმანიტარულები გავაძლიეროთ და მოდი ერთის ნაცვლად სამი ენა ვისწავლოთო. მაგრამ არა, თან მე, როგორც უფროსს, რატომღაც მეტს მთხოვდნენ და ორივეს მაგივრად მე ვიტუქსებოდი.

აი, სადაც არავინ კითხულობდა ჩვენს აკადემიურ მოსწრებას, ყოფაქცევას და მუსიკის გამოცდების შედეგებს, ბებია-ბაბუის სახლი იყო საფიჩხიაზე. იქ ჩვენ ვიყავით სამყაროს ცენტრი და ჩვენს ირგვლივ ბრუნავდა დედამიწა. გაფიქრებული არ გვქონდა სურვილი, რომ უკვე შესრულებული იყო. ნანატრ თოვლს ბაბუ ვერ მოიყვანდა, მაგრამ ათასში ერთხელ ხდებოდა სასწაული და ქუთაისიც თეთრად გადაპენტილი ეგებებოდა ახალ წელს. მაშინ ორმაგად გვიხაროდა, რადგან რიკოთი იკეტებოდა ხოლმე და მატარებლით გვიწევდა მგზავრობა. ეს იყო ენითაუწერელი სიხარული და რაღაც უჩვეულოს მოლოდინი. ვაგონის ფანჯრებზე ცხვირმიჭყლეტილები კარგი ფილმივით მივჩერებოდით სახურავდათოვლილ სახლებს, მათ სარკმელებში მოციმციმე შუქებს, ნაადრევად დაღამებულზე დაცარიელებულ ქუჩებს და ლიმონისფრად განათებულ სადგურებზე მატარებლის მომლოდინე ხალხს. ქუთაისის თოვლი კი თბილისისაზე სველი და წყალწყალა იყო, თოვლჭყაპი უფრო ეთქმოდა. მაგრამ ვინ დაეძებდა. თეთრი ხომ იყო და ცივი, გუნდები ხომ კეთდებოდა და ცხვირის ადგილზე სტაფილოგარჭობილ თოვლის ბაბუასაც შეაკოწიწებდი მონდომებული ბავშვი ეზოში.

ავირბენდით სახლში ხელ-ფეხგაყინულები და ბედნიერები და იქ ბებიაჩვენის საოცარი ხელიდან გამოსული კულინარიული შედევრები გვხვდებოდა, გოზინაყთან, ჩურჩხელებთან და ფელამუშთან ერთად.

და ის „გრილიაჟი“ და „დათუნია“, მაშინ რომ ძლივს შოულობდნენ და ახლა ყოველ ნაბიჯზე ყრია, ჩემთვის დღესაც ახალი წლის სიმბოლოებიდან ერთ-ერთი პირველთაგანია და 31-ში სხვა კანფეტებს არც ვყიდულობ.

საღამოს თუ ისევ წამოთოვდა, არც ტელევიზორი გვახსოვდა, არც წიგნები. სანამ ძილის დრო არ დაგვიდგებოდა, ვისხედით ფანჯარასთან და სათითაოდ ვითვლიდით ერევნის ქუჩის ლამპიონების გაცრეცილ შუქზე როგორ მშვიდად ტრიალებდნენ სხვადასხვა ზომის ფიფქები ჰაერში და აუჩქარებლად ეშვებოდნენ ქვაფენილზე, რომლის პრიალა ქვებს ჯერ ტალღისებურად ედებოდა თოვლის საფარველი, შემდეგ ჩაღრმავებულ ადგილებსაც თოვლი ავსებდა და ყველა ხმას ახშობდა.

აი, ეს იყო სიჩუმე, ყველა სხვა ხმისგან რომ ისვენებს სული და ხორცი და ეს იყო სიმშვიდე, რომელსაც მაშინ ვერ აფასებ, რომელიც იქ, ბავშვობაში რჩება და მთელი მომდევნო ცხოვრება რასაც არ უნდა მიაღწიო, რომელი შვეიცარიის ალპებშიც არ უნდა ეძიო რელაქსი, რა მონბლანის ხედითაც არ უნდა დატკბე ღია ცის ქვეშ ცხელ ჯაკუზში მოლივლივე, სხვისი არ ვიცი და მე დაუფიქრებლად გავცვლიდი 70-იანი წლების ქუთაისის რომელიმე, თოვლიან ახალ წელზე, ჩემს მაგივრად რომ სხვები ფიქრობდნენ, ადამიანები, ვისაც ყველაზე მეტად ვუყვარდი ცოცხლები იყვნენ და ერთადერთი რაც მევალებოდა იმ ბედნიერი ბავშვობით დატკბობა იყო,“ - წერს თეა გვასალია.

წაიკითხეთ სრულად