Baby Bag

არა ნიშნავს არას - როგორ ვასწავლოთ ბავშვს უარის მშვიდად მიღება?

არა ნიშნავს არას - როგორ ვასწავლოთ ბავშვს უარის მშვიდად მიღება?

მშობლების დიდ ნაწილს შვილის თხოვნაზე უარის თქმა უძნელდება. ისინი ბავშვებს უხსნიან, თუ რატომ ვერ ასრულებენ მათ თხოვნას და საკუთარ უარს არგუმენტებით ამყარებენ, რაც ხშირად კიდევ უფრო მეტ გაურკვევლობას იწვევს. ბავშვები კიდევ უფრო მეტ ახსნას და განმარტებას მოითხოვენ, ვიდრე იღებენ. საბოლოოდ მშობლები მახეში ებმებიან და გამუდმებით თავის მართლების პოზიციაში იმყოფებიან. ასე რომ არ მოხდეს, ბავშვისთვის ერთი და მყარი არგუმენტის თქმით შემოიფარგლეთ. თქვენი უარის მიზეზები ბავშვს რამდენჯერმე არ უნდა განუმარტოთ.

იმისთვის, რომ ბავშვმა არას მიღება ისწავლოს და ყოველდღიური თავის მართლების რეჟიმში არ მოგიხდეთ ყოფნა, რამდენიმე მნიშვნელოვანი რეკომენდაცია უნდა გაითვალისწინოთ.

1. ყვირილი გამოსავალი არ არის

ბავშვი თქვენს უარს თუ არ მიიღებს, შეგეპასუხებათ და აგრესიულ ქცევას გამოავლენს, ყვირილს ნუ დაიწყებთ. გასაგებია, რომ ამ დროს ემოციების მოთოკვა რთულია, თუმცა თუ ბავშვის აგრესიას თქვენც აგრესიით უპასუხებთ, ის ეცდება საკუთარი უკმაყოფილება კიდევ უფრო მეტი აგრესიით გამოხატოს. შესაძლოა, დაყვირების შემდეგ მან მიიღოს უარი და გაჩუმდეს, თუმცა ეს მხოლოდ რამდენჯერმე გაჭრის. დადგება დღე, როდესაც ბავშვს ყვირილით ვეღარ დაიმორჩილებთ. თუ ის უარს ვერ ეგუება, გირჩევთ, მშვიდად აუხსნათ, რომ მან თქვენი წესებით უნდა ითამაშოს, ხოლო თუ ასე არ მოიქცევა, გარკვეულ პრივილეგიებს დაკარგავს, რომლითაც ის აქამდე სარგებლობდა.

2. ავტორიტეტი ადრეული ასაკიდანვე უნდა მოიპოვოთ

მშობელს ავტორიტეტი ადრეული ასაკიდანვე უნდა ჰქონდეს. მან გარკვეული სტრუქტურა უნდა შექმნას და ბავშვს საზღვრები დაუწესოს. ორი წლის პატარას ქუჩაში სათამაშოდ მარტოს არავინ უშვებს, ისევე როგორც სამი წლის ბავშვს ვერ გავუშვებთ აუზზე დამოუკიდებლად საცურაოდ. მშობელმა ბავშვებს მცირეწლოვანი ასაკიდანვე უნდა განუსაზღვროს, რა არის მისაღები და რა - მიუღებელი. თუ ბავშვები უკვე მოზარდები არიან, მშობელს ავტორიტეტის მოპოვება გაუჭირდება, თუმცა გარკვეული დროისა და მოთმინების ფასად, ის ამასაც შეძლებს.

3. გაღიზიანებულ ბავშვთან განსხვავებულად უნდა მოიქცეთ

ბავშვი თუ ძალიან გაღიზიანებულია, მასთან საუბარს აზრი არ აქვს. ის თავის ოთახში გაიყვანეთ და ხუთი წუთით იქ დატოვეთ, რათა დამშვიდება შეძლოს. შემდეგ გაესაუბრეთ და უთხარით, რომ მან თქვენი წესების მიღება უნდა ისწავლოს. თუ ის კვლავ წინააღმდეგობას გაგიწევთ, ისევ ოთახში დააბრუნეთ. ასე მოიქეცით მანამ, სანამ ბავშვი თქვენს უარს არ მიიღებს. თუ ბავშვი მაღაზიაში გიწევთ წინააღმდეგობას და აგრესიულია, დასამშვიდებელ სივრცედ ამ შემთხვევაში მანქანა გამოიყენეთ.

4. თუ ბავშვი წუწუნს არ წყვეტს, მას ზურგი აქციეთ და ყურადღება არ მიაქციოთ

თუ ბავშვი წუწუნს არ წყვეტს და ჩხუბს განაგრძობს, საუკეთესო არჩევანი მისი უყურადღებოდ დატოვებაა. უთხარით თქვენს შვილს: „ამ საკითხზე საუბარს აღარ ვაპირებ!“ შემდეგ ზურგი შეაქციეთ და აღარ დაელაპარაკოთ. არ აქვს მნიშვნელობა, რას გეტყვით ბავშვი ამის შემდეგ, პასუხი აღარ დაუბრუნოთ და არ უპასუხოთ. ბავშვს რაციონალური განმარტებები სჭირდება, თუმცა ამან შეუქცევადი ხასიათი არ უნდა მიიღოს. როდესაც მას ერთხელ აუხსნით უარის მიზეზს, ეს მისთვის საკმარისი უნდა იყოს.

5. ბავშვს წესები მას შემდეგ განუმარტეთ, როდესაც ის დამშვიდდება

ბავშვი როდესაც მშვიდად არის, მას მნიშვნელოვან საკითხებზე ესაუბრეთ. თქვენი შვილი დასვით და უთხარით: „როდესაც უარს გეუბნები, უნდა იცოდე, რომ არა ნიშნავს არას. თუ ეს სიტყვა შენზე ნეგატიურად მოქმედებს, შენს ოთახში შედი და ხუთი წუთით მარტო დარჩი, რომ დამშვიდდე. გააკეთე რამე, რაც გსიამოვნებს, რომ უსიამოვნო შეგრძნებები დაძლიო.“ თუ ორი, სამი ან ოთხი წლის ბავშვს უფლებას მისცემთ, რომ ისტერიკები მოაწყოს და თქვენი უარი არ მიიღოს, ის მოზრდილ ასაკში უარესად მოიქცევა, რაც მას ცხოვრებაში უდიდეს პრობლემებს შეუქმნის.

6. ზედმეტი სიმკაცრე ნეგატიურ შედეგს გამოიღებს

ბავშვს თქვენით მანიპულირების უფლება არ უნდა მისცეთ, თუმცა სიმკაცრე ზომიერად უნდა გამოიჩინოთ. დროსთან ერთად თქვენს შვილს მეტი თავისუფლება უნდა მიანიჭოთ, თუმცა თქვენი ავტორიტეტი ძველებურად უნდა შეინარჩუნოთ. ბავშვი, რა თქმა უნდა, შეეცდება, რომ საზღვრები გაარღვიოს და საკუთარი სურვილები აისრულოს, ეს ბუნებრივია და არ უნდა გაგიკვირდეთ.

7. ნუ ეცდებით თქვენი შვილის მეგობარი იყოთ

მშობლის მთავარი ფუნქცია ბავშვის განათლება, მისი წინამძღოლობა და მეურვეობაა. როდესაც მშობელს არ მოსწონს შვილისთვის გარკვეული საზღვრების დაწესება და მასთან მეგობრობით შემოიფარგლება, ის შეცდომას უშვებს. მცირეწლოვან ბავშვს მშობლის სახით არა მეგობარი, არამედ მასწავლებელი სჭირდება, რომელიც მას გარკვეულ მიმართულებას მისცემს. მშობელმა უნდა უთხრას ბავშვს, როდის მოდის ძილის დრო, როდის უნდა იმეცადინოს ან როდემდე შეიძლება ეზოში დარჩენა. მშობელმა შვილთან მეგობრობა მაშინ უნდა დაიწყოს, როდესაც ის უკვე მოზრდილია. შვილთან თბილი და მოსიყვარულე, მეგობრული დამოკიდებულება უნდა გამოიჩინოთ, მაგრამ, პირველ რიგში, მისი მასწავლებელი უნდა იყოთ.

ბავშვმა უნდა იგრძნოს, რომ მშობლის სიტყვას გარკვეული ძალა აქვს. თქვენმა შვილმა პატივი უნდა სცეს თქვენს მითითებებს და მოწოდებებს. მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვის დისციპლინაზე ზრუნვა ადრეული ასაკიდანვე დაიწყოთ.

მომზადებულია ​empoweringparents.com - ის მიხედვით

თარგმნა ია ნაროუშვილმა

არ დაგავიწყდეთ !!!

დაემატეთ ჯგუფში საბავშვო რეცეპტები

უნდა იყოს თუ არა მშობელი მკაცრი შვილთან ურთიერთობისას?
​მშობლების ნაწილი თვლის, რომ ბავშვის სწორად აღსაზრდელად სიმკაცრის გამოჩენა აუცილებელია. ისინი ფიქრობენ, რომ თუ შვილებთან კომპრომისზე ნაკლებად წავლენ, მათ უკეთეს ადამიანებად ჩამოყალიბებაში დაეხმარებიან...

შეიძლება დაინტერესდეთ

„იყავით მშვიდები და ბედნიერ ბავშვობაში აცხოვრეთ თქვენი შვილები,“ - ბაკურ კოტეტიშვილის რჩევები მშობლებს

„იყავით მშვიდები და ბედნიერ ბავშვობაში აცხოვრეთ თქვენი შვილები,“ - ბაკურ კოტეტიშვილის რჩევები მშობლებს

ნევროლოგმა ბაკურ კოტეტიშვილმა მშობლებს ურჩია შვილების ბავშვობა უზრუნველყონ და მაქსიმალურად გააუხანგრძლივონ შვილებს ბავშვობის ეტაპი:

„მშობლებმა უნდა უზრუნველყონ ბავშვების ბავშვობა. თუ ბავშვები ბავშვებად დარჩებიან რაც შეიძლება დიდი ხნის განმავლობაში, ეს ძალიან კარგია. მშობლებს გვაწყობს, რომ მალე გაიზრდონ ბავშვები, ზრუნვა რომ ნაკლები გვქონდეს. პრობლემები ყოველთვის იარსებებს, თუნდაც 20 წლის იყოს ბავშვი, ან 2 წლის.“

ბაკურ კოტეტიშვილმა იმ პრობლემებზე ისაუბრა, რომელიც მშობლებსა და შვილებს პანდემიის გამო დაწესებულმა აკრძალვებმა შეუქმნა:

„ეს აკრძალვები და ჩაკეტვები ვის უხარია, ხომ?! ​მშობლებმა უნდა უზრუნველყონ, რომ ბავშვებმა ეს ეტაპი მაქსიმალურად მსუბუქად გადაიტანონ. ბავშვებთან ურთიერთობა არის ძალიან მნიშვნელოვანი. ძალიან ბევრმა მშობელმა მითხრა: „როდის გაიხსნება სკოლები? აღარ შემიძლია ამათანი ატანა!“ ვითომ გაგვეცინება, მაგრამ რომ დავუფიქრდეთ, მას უჭირს შვილებთან ურთიერთობა, ვერ მოუფიქრებია, რა გააკეთოს. ამ დროს უმარტივესია, რა უნდა ბავშვთან ურთიერთობას?!“

ბაკურ კოტეტიშვილის თქმით, მშობლებს არ მოსწონთ, როდესაც თავადაც ბავშვურად უხდებათ მოქცევა და შვილებთან ერთად ენერგიის დახარჯვა:

„ჩვენ ბავშვის ჭკუაზე უნდა ვიყოთ და ეს არ გვაწყობს. მშობელმა უნდა იკოტრიალოს ბავშვთან ერთად, უნდა შეძვრეს საწოლის ქვეშ. ამ დროს რაღაც ჩამოვარდება, რაღაც გატყდება. ეს უკვე აღარ გვაწყობს. ყველა ჩვენგანს უტყდება ჭიქა, თეფში. აბა ბავშვმა გატეხოს, მაშინვე ვიწყებთ ზეწოლას მასზე. ამ დროს ჩვენც გვიტყდება ყველას რაღაც. არ გიტყდებათ ოჯახში თეფში? ​ბავშვი რომ გაიყვანოთ ეზოში, ეთამაშოთ, ირბინოთ მასთან ერთად, არცერთი არ მოგთხოვთ არც კომპიუტერს, არც ტელევიზორს და არც ტელეფონს.“

„პირველ რიგში, უნდა ვუზრუნველყოთ ბავშვის დაცულობა. ​ბავშვის დაცვა არ არის ჩაცმა, ჭამა, დაცვა არის გარემოს სიმშვიდე. ნებისმიერი ოთახი შემოფარგლული სივრცეა, ეს არ არის ლაღი სისტემა. ბავშვს აინტერესებს, რა ხდება კედლის იქით. ეს აღმომჩენობა ბავშვის ტვინის განვითარებაა, რომელსაც ის მთელი ცხოვრება იყენებს. მაღალი ან დაბალი თვითშეფასება ბავშვებში მშობლებთან ურთიერთობის ფენომენით არის განპირობებული. ჩვენ არ გვახსოვს თუნდაც ერთი კვირის წინ ნათქვამი სიტყვები, ბავშვი ამას ყველაფერს იმახსოვრებს. იყავით მშვიდები და ბედნიერ ბავშვობაში აცხოვრეთ თქვენი შვილები,“ - აღნიშნულ საკითხებზე ბაკურ კოტეტიშვილმა რადიო ფორტუნას ეთერში ისაუბრა.

წყარო: ​რადიო ფორტუნა

წაიკითხეთ სრულად