Baby Bag

„ბედი გაბედვაა, ჯერ ნატვრის და შემდეგ ცდის“ - ნათია ფანჯიკიძე ბედობაზე

„ბედი გაბედვაა, ჯერ ნატვრის და შემდეგ ცდის“ - ნათია ფანჯიკიძე ბედობაზე

„დღევანდელ დღეს ხომ ხალხურად ბედობა ჰქვია, რაც რა თქმა უნდა, შტერობაა, თუმცა მხოლოდ ერთი მხრივ, რადგან მეორე მხრივ, თვითპროგრამირების მადლი შეგეწევათ თუ კარგად მოუსმენთ ამ დღეს თქვენს სურვილებს, გონებაში გაელვებულ ოცნებებს, რა განწყობის შექმნას ცდილობთ, რის დაბედებას, რა ნატვრა გაგირბენთ ფიქრში. თქვენი სურვილები იდეალური გზაა თქვენივე თავის და თქვენს ცხოვრებაში რეალური დეფიციტების აღსაქმელად. თამამად იფიქრეთ ყველაზე ველურ ოცნებაზეც კი, ისეთზეც, რომ გამოთქვათ, "გიჟი" რომ ეგონებით ვინმეს, ჯერჯერობით უხმო ფიქრები არავის ესმის და გიჟი რომ ხართ, სხვა ვერ მიხვდება, თქვენ თვითონ კი ეს ხომ ისედაც იცით. შემდეგ მხოლოდ ერთი რამ მოგეთხოვებათ, ამ შტერ, გამოგონილ დღესთან ერთად არ დაივიწყოთ ეს სურვილები და ზეძალებს არ შეატოვოთ, თქვენვე არ უღალატოთ მათზე ფიქრს. ბედი გაბედვაა, ჯერ ნატვრის და შემდეგ ცდის.“


ფსიქოლოგი ნათია ფანჯიკიძე



შეიძლება დაინტერესდეთ

ამბავი იმისა, რატომ არ არის იაპონიაში მასწავლებლის დღე

ამბავი იმისა, რატომ არ არის იაპონიაში მასწავლებლის დღე

,,დიახ, იაპონიაში არ არის მასწავლებლის დღე!....

ერთხელ იაპონიაში ყოფნისას, იაპონელ მეგობარს ვკითხე:

- როგორ აღნიშნავენ მასწავლებლის დღეს იაპონიაში?

გაკვირვებულმა ჩემს შეკითხვაზე მიპასუხა:

- ჩვენ საერთოდ არ გვაქვს მასწავლებლის დღე.

ამ პასუხის გაგონებით, არ ვიცოდი დამეჯერებინა მისთვის თუ არა,რადგან ერთი აზრი არ მასვენებდა: ქვეყანა, სადაც ეკონომიკა, მეცნიერება და ტექნოლოგია განვითარდა, ასეთი უპასუხისმგებლო კავშირშია მასწავლებლის საქმიანობასთან?!

მუშაობის შემდეგ, ერთმა მასწავლებელმა სახლში მიმიწვია. რადგან შორს ცხოვრობდა მეტროთი სარგებლობა მომიწია, პიკის საათი იყო, ვაგონები გადაჭედილი იყო უამრავი ხალხით, რის გამოც ფეხზე დგომა მომიწია...

მოულოდნელად ბაბუა, რომელიც იჯდა, ადგილი დამითმო. მოხუცის პატივისცემიდან გამომდინარე მე არ შემეძლო მისი ადგილის დაკავება,მაგრამ ისე დაჟინებით ითხოვდა,რომ უარის თქმა ვერ შევძელი....

მეტროდან ჩასვლის შემდეგ მეგობარს ვთხოვე აეხსნა,რატომ ითხოვდა მოხუცი ასე დაჟინებით,რომ მე ვმჯდარვიყავი მის ადგილზე. მას გაეცინა და მასწავლებლის სამკერდე ნიშანზე მიმითითა.

- ამ მოხუცმა დაინახა მასწავლებლის თქვენი სამკერდე ნიშანი და სტატუსის პატივისცემის ნიშნად, თავისი ადგილი დაგითმოთ.

რადგან პირველად მივდიოდი სტუმრად მასწავლებლის სახლში, გადავწყვიტე საჩუქრის ყიდვა. მეგობარმა ხელით მანიშნა, რომ ჩემს წინ მასწავლებლის მაღაზია იყო, სადაც შემეძლო საქონელი ხელმისაწვდომ ფასად შემეძინა.. ემოციებს ვერ ვმალავდი...

- მხოლოდ პედაგოგებს აქვთ შეღავათები? - ვკითხე მას.

- დიახ სწორედ ასეა..

- იაპონიაში, მასწავლებელი ყველაზე პატივსაცემი პროფესიაა და ყველაზე პატივცემულ ადამიანად ითვლება. იაპონელ მეწარმეებს, თუ მაღაზიის გამყიდველებს ძალიან უხარიათ, როდესაც მასწავლებლები თავიანთ მაღაზიებში მიდიან რაიმეს საყიდლად და ამას დიდ პატივად ითვლიან.

ამის შემდეგ ყველაფერს ვაკვირდებოდი რაც ჩემს პროფესიას უკავშირდებოდა და არაერთი ჟესტი მინახავს, თუ რამდენად პატივს სცემენ მასწავლებლებს....

1. მეტროში მათთვის ცალკეული ადგილებია...
2. მათთვის ცალკეული მაღაზიებია შექმნილი....
3. მასწავლებლები არ დგანან რიგებში...

რად სჭირდებათ მათ მასწავლებლის დღის დღესასწაულად დაწესება?!..როცა ყოველი დღე მასწავლებლის პატივისცემას ეკუთვნის.

ამ ისტორიის მოთხრობა, მთელი გულით მსურს...

მინდა ვიოცნებო,რომ ჩვენი საზოგადოებაც გაიზარდოს ისეთ დონეზე, რაც მასწავლებლის პატივისცემას ეხება...

ისინი ნამდვილად იმსახურებენ ასეთ მაღალ ტიტულს.!

- გაუგზავნეთ ჩემი მესიჯი თქვენს ყველა კოლეგას, ჩვენ ყველა მასწავლებლის წინაშე ქედს ვიხრით! -ასეთი პასუხით გამომაცილა იაპონელმა მეგობარმა შინ, ჩემს სამშობლოში, რომელსაც საქართველო ჰქვია...''

წყარო: სოციალური ქსელი 

წაიკითხეთ სრულად