Baby Bag

შვილიშვილის აღზრდაში ბებიებისა და ბაბუების ჩართულობა და მათი მხრიდან გამოჩენილი მზრუნველობა სასწაულებს ახდენს

შვილიშვილის აღზრდაში ბებიებისა და ბაბუების ჩართულობა და მათი მხრიდან გამოჩენილი მზრუნველობა სასწაულებს ახდენს
ერთ-ერთი ცნობილი გამოთქმის მიხედვით, ერთი ბავშვის აღზრდას მთელი სოფელი სჭირდება. შესაძლოა, აღნიშნული მოსაზრება გადაჭარბებულია, მაგრამ შვილიშვილის აღზრდაში ბებიებისა და ბაბუების ჩართულობა და მათი მხრიდან გამოჩენილი მზრუნველობა სასწაულებს ნამდვილად ახდენს. მათთან ახლო ურთიერთობის დამყარება პატარას გამოცდილების შეძენაში ეხმარება. ნებისმიერი ბავშვი იმსახურებს ყურადღებიან და თბილ ბებია-ბაბუას, რომლებიც მასზე ზრუნავენ, მასთან ერთად თამაშობენ და ერთობიან.

თანამედროვე სამყაროში მშობლები გადატვირთული სამუშაო გრაფიკის გამო ბავშვებთან ბევრ დროს ვერ ატარებენ, შესაბამისად ბებიებისა და ბაბუების პასუხისმგებლობა მნიშვნელოვნად არის გაზრდილი. როგორც წესი ისინი თავიანთი დროის უდიდეს ნაწილს სწორედ შვილიშვილებზე ზრუნვას უთმობენ. ვიდრე მშობლები სამსახურის საქმეებით არიან დაკავებულნი, მათი შვილები ბებიებთან და ბაბუებთან ერთად დროს სასიამოვნოდ და საინტერესოდ ატარებენ.

არ დაგავიწყდეთ !!!

​Momsedu.ge​-მ თქვენთვის, ქალებისთვის შექმნა ახალი სივრცე, სადაც ყველაზე მცოდნე დედები იყრიან თავს. ჯგუფის დასახელებაც სწორედ ასეა - „მცოდნე დედების ჯგუფი“, რომლის საშუალებით დედები ერთმანეთს საკუთარ გამოცდილებას გაუზიარებენ. (ჯგუფში გასაწევრიანებლად ნახეთ ბმული - „მცოდნე დედების ჯგუფი“)


მართალია, ბებიებსა და ბაბუებს შვილიშვილებთან განსაკუთრებული სიახლოვე და ურთიერთობა აკავშირებთ, მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, პატარები დედის მშობლებს მეტად ეჯაჭვებიან, ვიდრე მამის მშობლებს. ცხადია, ამ ყოველივეს თავისი მიზეზები აქვს.
რატომ აქვთ ბავშვებს დედის მშობლებთან უფრო მეტი სიახლოვე?
როგორც ვიცით, დედებს თავიანთი შვილების ცხოვრებაზე მამებთან შედარებით მეტი პასუხისმგებლობა ეკისრებათ. როგორც წესი, შვილების ყოველდღიურ აქტივობებთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებებს უმეტესად ისინი იღებენ. დედები წყვეტენ, სად და როგორ უნდა გაატარონ ბავშვებმა დრო სკოლის შემდეგ, ისინი გეგმავენ, რით გაართონ ბავშვები შაბათ-კვირას. როდესაც დედა შვილებს თავის მშობლებს ხშირად უტოვებს, დროთა განმავლობაში ის მათ მეტად ენდობა და ბავშვებთან ურთიერთობისას მეტ თავისუფლებას აძლევს. შედეგად ბავშვები დედის მშობლებთან გაცილებით მეტ დროს ატარებენ, ვიდრე მამის მშობლებთან. ურთიერთობების სიხშირე კი ბავშვებსა და ბებია-ბაბუას შორის განსაკუთრებული სიახლოვის ჩამოყალიბებას უწყობს ხელს.
კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც შვილიშვილები მამის მშობლებისადმი ნაკლებ სიახლოვეს განიცდიან, ვიდრე დედის მშობლებისადმი, არის რძალ-დედამთილს შორის არსებული ურთიერთობები. როგორც წესი, რძლები დედამთილებს რთულად ეწყობიან, რაც იმდენად გახშირებული მოვლენაა, რომ ადამიანებს უკვირთ, როდესაც იგებენ, რომ დედამთილს და რძალს ერთმანეთისადმი სიმპათიები აქვთ. ახალი ოჯახის შექმნის შემდეგ სოციუმში ყოველთვის ჩნდება იმის მოლოდინი, რომ რძალი და დედამთილი ერთმანეთისადმი ნეგატიურად განეწყობიან. თუ მოვლენები საზოგადოების მოლოდინების მიხედვით განვითარდა, უნდა ვივარაუდოთ, რომ ბავშვები მამის მშობლებისადმი ნაკლებ სიახლოვეს იგრძნობენ.
შვილიშვილებსა და ბებია-ბაბუებს შორის ურთიერთობებზე დიდ გავლენას ახდენს მანძილიც. თუ ბავშვებს დედის ან მამის მშობლებთან ხშირი ურთიერთობა აქვთ, ისინი მათ მიმართ უფრო კეთილგანწყობილები არიან. ამ შემთხვევაში ბებიებმა და ბაბუებმა კარგად იციან, რა ხდება ბავშვების ცხოვრებაში, რა მოსწონთ ან რა არ მოსწონთ მათ შვილიშვილებს. იმ ადამიანებს, რომლებსაც ცოტა შვილიშვილი ჰყავთ, ბავშვებთან ახლო ურთიერთობის დამყარება უადვილდებათ, რადგან მათთან ურთიერთობისთვის გაცილებით მეტი დრო აქვთ.
რა ხდება, როდესაც ბავშვები იზრდებიან?
თინეიჯერები ბებიებთან და ბაბუებთან ურთიერთობებს უფრო მეტად ესწრაფვიან. ისინი მათი ნახვის სურვილს ხშირად გამოთქვამენ და მოტივირებულები არიან, რომ მათთან მეტი სიახლოვე დაამყარონ. მართალია, ამ შემთხვევაში, ისინი თავად წყვეტენ, ვის დაურეკონ ან ვინ ნახონ, მაგრამ, როგორც წესი, ამ ასაკშიც, მოზარდებს ურჩევნიათ უფრო მეტი დრო დედის მშობლებთან გაატარონ, ვიდრე მამის მშობლებთან. სავარაუდოდ, ასე იმიტომ ხდება, რომ დედის მშობლებთან ახლო ურთიერთობა მათ ადრეულ ბავშვობაშივე ჩამოუყალიბდათ, რაც წლების მანძილზე შენარჩუნდა. თინეიჯერებს მეტი თავდაჯერებულობა ახასიათებთ. ისინი მეტად არიან მოტივირებულები, რომ ბებიებთან და ბაბუებთან ხშირი ურთიერთობა ჰქონდეთ. მოზარდები გრძნობენ, რომ დედის მშობლებთან მათ განსაკუთრებული სიახლოვე აქვთ. ისინი ბებიას და ბაბუას ოჯახის წევრებად თვლიან და მათთან ყოფნისას თავს დაცულად გრძნობენ.
როგორ ზემოქმედებს განქორწინება ბავშვისა და ბებია-ბაბუების ურთიერთობებზე?
თუ ბავშვი მშობლების დაშორების შემდეგ დედასთან რჩება, მსგავს შემთხვევაში დედის მშობლები მის აღზრდაში აქტიურად იღებენ მონაწილეობას. მშობლებს შორის არსებული დაძაბულობის პირობებში, ბავშვებს ურჩევნიათ ბებიასთან და ბაბუასთან მეტი დრო გაატაროთ, რათა კონფლიქტურ ვითარებას თავი დააღწიონ.
ბუნებრივია, დედის და მამის მშობლები, ბავშვებისადმი განსაკუთრებულ ყურადღებას იჩენენ. ისინი შვილიშვილების სატკივარს უხმოდ ისმენენ და მათ არასდროს განიკითხავენ. ბებიებისა და ბაბუებისგან ბავშვები იმ მხარდაჭერას იღებენ, რომლებიც მათ ძალიან სჭირდებათ. რადგან ბავშვებს უფრო ახლო ურთიერთობა დედის მშობლებთან აქვთ, ისინი პრობლემურ ვითარებაში დახმარების მიღებას სწორედ მათგან ცდილობენ.
არსებობს თუ არა გამონაკლისი შემთხვევები?
რა თქმა უნდა, გამონაკლისი არსებობს. როდესაც ბავშვები შერეულ ოჯახებში იზრდებიან, ისინი იმ ბებიას და ბაბუას უახლოვდებიან, რომლებთანაც ყოველდღიური ურთიერთობა აქვთ. რა თქმა უნდა, უფრო ხშირად შერეულ ოჯახებში ბავშვები მამის მშობლების გვერდით ცხოვრობენ, რის გამოც მათ განსაკუთრებული ურთიერთობა სწორედ მათთან უყალიბდებათ.
მართალია, ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტორები ბავშვისა და ბებია-ბაბუების ურთიერთობებზე ძალიან დიდ ზეგავლენას ახდენს, მაგრამ ყველაზე დიდი როლი მაინც ბებიებისა და ბაბუების მხრიდან გამოჩენილ ყურადღებას, მზრუნველობას და ინიციატივას ეკისრება. თუ ისინი ცდილობენ, რომ შვილიშვილებს განსაკუთრებული სითბო და სიყვარული აგრძნობინონ, ბავშვების მხრიდანაც იმავე დამოკიდებულებას იღებენ. როგორც წესი, პატარები თავადაც თბილ და ყურადღებიან დამოკიდებულებას ავლენენ ისეთი ბებიებისა და ბაბუებისადმი, რომლებიც შვილიშვილებს მზრუნველობას არ აკლებენ.
მომზადებულია ​momjunction.com-ის მიხედვით
თარგმნა ია ნაროუშვილმა

შეიძლება დაინტერესდეთ

„დღეს ბებიები და ბაბუები შვილიშვილებთან დროს არ ატარებენ, სამწუხაროდ, საქართველოში ეს მოიშალა,“ - თამარ გაგოშიძე

„დღეს ბებიები და ბაბუები შვილიშვილებთან დროს არ ატარებენ, სამწუხაროდ,  საქართველოში ეს მოიშალა,“ - თამარ გაგოშიძე

ნეიროფსიქოლოგმა თამარ გაგოშიძემ საქართველოში ხანშიშესულ ადამიანთა პრობლემებზე ისაუბრა. მისი თქმით, პენსიაზე გასვლის ასაკი ჩვენთან ტრაგედიაა, თუმცა ბედნიერება უნდა იყოს:

„პენსიაზე გასვლის ასაკი ჩვენთან ტრაგედიაა. ცოტა უფრო ფართოდ თუ შევხედავთ, ეს არის ბედნიერება. შენ „უნდა“ პოზიციაში აღარ ხარ. შენ შეგიძლია გააკეთო ის, რაც გაგიხარდება. სამწუხაროდ, ჩვენს საზოგადოებაში პენსიონერს ეს არ უხარია ბევრი მიზეზის გამო. იმის გამო, რომ ის არის სოციალურად დაუცველი, არის დისკრიმინირებული, ის არავის აღარ სჭირდება. 60 წლის მერე კი არა, 40 წლის მერეც შენ აღარ ხარ ახალგაზრდა, უკვე ხარ ბებერი, ვერ აკმაყოფილებ მოდის იმ ტენდენციებს,​ ხარ ძველმოდური, ხარ წარსულზე ორიენტირებული. უწყვეტი განათლება ჩვენ საშუალებას გვაძლევს ხანდაზმული ადამიანი ისევ აღდგეს თავისი ფერფლისგან, აღმოაჩინოს, რომ მას არ დაუმთავრებია ცხოვრება. ეს საზოგადოებამ უნდა გააკეთოს.“

თამარ გაგოშიძის თქმით, ქართველ პენსიონერებს მრავალმხრივი დახმარება სჭირდებათ:

„ჩვენს პენსიონერებს ძალიან ბევრი დახმარება სჭირდებათ ჯანდაცვის თვალსაზრისით, პენსიების თვალსაზრისით. ეს ყველამ ვიცით. მე მინდა უფრო მეტი აქცენტი გავაკეთო ფსიქოლოგიურ და სულიერ მხარეზე. ​ეს ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ფინანსები. ფულს ვიშოვით და ამ ადამიანებს მხარს დავუჭერთ სოციალურად და ფინანსურად. სიცარიელე, რომელიც რჩება ჩვენს ხანშიშესულ ადამიანებში, მარტოობის განცდა, იმის განცდა, რომ აღარავის აღარ სჭირდები, ამის შველა შესაძლებელია მხოლოდ მადლიერების და ფსიქოლოგიური ზრუნვის შედეგად.“

თამარ გაგოშიძის თქმით, თანამედროვე საზოგადოება კონკურენტული გარემოს შექმნაზეა ორიენტირებული, ხოლო სხვა ადამიანზე ზრუნვისთვის დრო ნაკლებად რჩება:

„რა არის ჩვენი საზოგადოება? ჩვენ როგორ ვზრდით დღეს ჩვენს ბავშვებს? ჩვენ ბავშვებს ვზრდით ასე: „შენ არავინ არ უნდა გაჯობოს, შენ არავინ არ უნდა მოგიგოს, შენ უნდა იყო კონკურენტუნარიანი.სად არის ამ კონკურენტუნარიან სიტუაციაში ზრუნვა სხვა ადამიანზე? ჩვენ უნდა ვხედავდეთ ჩვენს შემოდგომას, ჩვენს ხანდაზმულობას. თუ იქამდე მივაღწიეთ, ჩვენ აუცილებლად ამ სიტუაციაში აღმოვჩნდებით. ახალგაზრდებს ეს უნდა ახსოვდეთ ბავშვობიდან. ამას ისინი ვერ გაიგებენ, ​თუ არ აქვთ ურთიერთობა ბებიებთან, ბაბუებთან. მათ არ აქვთ საშუალება დაინახონ, რომ ვიღაც გიყვება ბევრ საინტერესო ამბავს. დღეს საქართველოში, სამწუხაროდ, ეს მოიშალა. ბებიები და ბაბუები სხვაგან წავიდნენ სარჩოს საშოვნელად. დღეს ბებიები და ბაბუები შვილიშვილებთან დროს არ ატარებენ, დღეს შვილიშვილები დილიდან საღამომდე სკოლაში არიან, იმიტომ, რომ მშობელს ვერ გამოჰყავს.“

„ჩვენი ხანდაზმულების მიმართ ზრუნვისა და მადლიერებისთვის არ გვცალია, ეს იმიტომ კი არ არის, რომ ჩვენ ცუდები ვართ. ეს სისტემური პრობლემაა. ამ სისტემურ პრობლემას ძალიან სერიოზული შველა სჭირდება. ​ეს არის ახალგაზრდა ქალებისთვის საშუალების მიცემა, რომ ცოტა მეტი დრო გაატარონ თავის შვილებთან. ეს არის ცოტა იმაზე ფიქრი, რომ პენსიაზე გასულ ადამიანს შესაძლებლობა ჰქონდეს კონსულტაციები გაუწიოს თავის ახალგაზრდა თანამშრომელს, იმიტომ, რომ მას ძალიან დიდი გამოცდილება აქვს. დაუფასებელია იმ ადამიანების გამოცდილება, რომლებსაც ბევრი უმუშავიათ. მე, როგორც ერთი ხანშიშესვლის პროცესის მქონე ადამიანი მარტო არ უნდა ვიყო,“ - განაცხადა თამარ გაგოშიძემ.

წყარო: ​თამარ გაგოშიძის ნეიროფსიქოლოგიის ცენტრი

წაიკითხეთ სრულად