Baby Bag

„3-ვარსკვლავიან სასტუმროში ვიყავი გამოჭიმული, კოვიდი მქონდა,“- როგორ გადაიტანა კორონავირუსი პოპულარულმა გურულმა ბიჭმა

„3-ვარსკვლავიან სასტუმროში ვიყავი გამოჭიმული, კოვიდი მქონდა,“- როგორ გადაიტანა კორონავირუსი პოპულარულმა გურულმა ბიჭმა

პოპულარულმა გურულმა ბიჭმა ლუკამ საზოგადოებას კორონავირუსით ინფიცირებისა და გამოჯანმრთელების საკუთარი ისტორია გააცნო. მისი თქმით, ის ექიმების ყურადღებითა და ზრუნვით მოხიბლულია:

„მე სასტუმრომ გამომიგზავნა მანქანა, რომლითაც ვიმგზავრე ძალიან კარგად. მე ხომ კოვიდი მქონდა და ვერ წავიდოდი კოვიდიანი. ხომ დავაინფიცირებდი ყველას, მძღოლს, მგზავრებს. ამიტომ გამომიგზავნეს მინივენი, რომელზეც იყო პარკი აკრული. კოვიდმა რომ გადამიარა, ეს პარკი იყო დაკეცილი და დადებული. რომ ჩავედი, ბატონმა შალვამ ძალიან კარგად მიმიღო. „ეს ვინ ყოფილაო, ეს ვინ მივიღეო, რა კარგი ადამიანი ყოფილაო,“- ასე დამხვდა.

ამხელა პოპულარული კაცი რომ მივიდოდი სამვარსკვლავიან სასტუმროში, იხტუნებდა, აბა რას იზამდა. 3-ვარსკვლავიან სასტუმროში ვიყავი გამოჭიმული. დედაჩემზე ვინერვიულე, იყო ძალიან ცუდად. სამი დღე იწვა ლოგინში. ძალიან ცუდად იყო. შემდეგ მე მომცა ძალიან დიდმა სიცხემ. მომცეს სიცხის დამწევი, დამიწია. შემდეგ ძალიან კარგად გავხდით,“- კოვიდით ინფიცირების თავისი ისტორიის შესახებ ლუკამ „მთავარი არხის“ გადაცემაში „შენი დილა“ ისაუბრა.

წყარო:​ „შენი დილა“

შეიძლება დაინტერესდეთ

„საზღვრებს ვერავინ ვერ იცავს... არღვევენ საზღვრებს შვილების, რძლების, სიძეების მიმართ,“ - ფსიქოლოგი მარინა კაჭარავა

ფსიქოლოგმა მარინა კაჭარავამ მშობლების მხრიდან შვილებისადმი გამოვლენილი ჰიპერმზრუნველობის მავნე შედეგებზე ისაუბრა:

„კომფორტის ზონიდან გამოსვლა არავის არ გვიყვარს. თუ მე კომფორტს შემიქმნი, რატომ არ გამოვიყენებ ამ კომფორტს იმისთვის, რომ დიახ, გამიკეთეთ ყველაფერი, მაჭამეთ, დამახვედრეთ, მომიტანეთ. კომფორტის ზონა არის საფრთხის შემცველი. რომ გაისარჯო და რაღაც გააკეთო, ამ კომფორტის ზონიდან უნდა გამოხვიდე. სიზარმაცე არ არის დამახასიათებელი ბავშვისთვის. ამას ჩვენ ვასწავლით და ვაჩვევთ. თუ მუდმივად წამოწოლილი მამაა, თან მოჯუჯღუნე, არაფერი რომ არ მოსწონს, ბებია ჰყავს წასული საზღვარგარეთ და აგზავნის ფულს. საჭმელი აქვთ, სასმელი აქვთ, არავის არ სჭირდება მუშაობა. წუწუნებენ ადამიანები, უნდათ მენეჯერად და დირექტორად მუშაობა. ამას არ სთავაზობს სამყარო და არის გაბრაზებული ყველაზე და ყველაფერზე.

ბავშვს უნდა შევუქმნათ პირობები, რომ მან თვითონ გააკეთოს, თვითონ ჭამოს, თვითონ ისწავლოს დალაგება, თვითონ ისწავლოს წაკითხვა და გაგება. მეშვიდე კლასელ შვილთან რომ დაჯდები, აღმოჩნდება, რომ საერთოდ არ შეუძლია ამოცანა წაიკითხოს, მათემატიკა უჭირს. განა აზროვნების პრობლემა აქვს, წაკითხვა არ იცის, იმიტომ, რომ სულ სხვა უკითხავს. თუ სხვამ არ წაუკითხა, მერე აღარ ესმის.

თუ ეკონომიკური მდგომარეობით არ არის განპირობებული და იძულებითი არ არის, მშობლებთან ცხოვრებას ირჩევენ ისევ კომფორტის ზონიდან გამომდინარე. შვილი დედამ და მამამ უნდა გაზარდოს. ბებიასა და ბაბუაზე ძვირფასი არაფერია, მაგრამ შვილი მშობლებმა უნდა გაზარდონ. არის საზღვრების პრობლემა. საზღვრებს ვერავინ ვერ იცავს. არღვევენ საზღვრებს შვილების, რძლების, სიძეების მიმართ. შვილთან ხომ მიჩვეულია მშობელი, რომ მის მაგივრად ცხოვრობს, შესაბამისად იჭრება უხეშად წყვილის საუბარში, მათ გადაწყვეტილებაში. თუ ფინანსურად არჩენს, თვლის, რომ მოვალეა, ასწავლოს. „ფულს გაძლევ და დამიჯერე“- ასეთი დამოკიდებულება აქვთ. ადამიანის ჭიპლარი არასდროს არ გადაიჭრება. დიახ, უნდა გაუშვა შვილი,“- მოცემულ საკითხზე მარინა კაჭარავამ რადიო „ფორტუნას“ ეთერში ისაუბრა.

წყარო: ​„რადიო ფორტუნა“

წაიკითხეთ სრულად